"Meer dan 'gewoon iemand'. Dat was Judith Strik allang. Een bezige bij met een kolossaal netwerk in Geffen en wijde omgeving. Maar voor haar eigen gevoel moest de 28-jarige Geffense, die te horen kreeg dat ze ongeneeslijk ziek was en begin juli 2008 overleed, meer achterlaten dan warme gevoelens. En niet te vergeten de bekendheid van haar ontmoeting met oud-dorpsgenoot Ruud van Nistelrooy in Bernabéu, het stadion van Real Madrid. Het boek 'Buitenspel gezet ís die tastbare herinnering waarmee ze hoopt een voorbeeld te zijn voor anderen en hen kracht en positiviteit te bieden.

De bovenstaande woorden schreef Annemiek Steenbekkers in het Brabants Dagblad van donderdag 20 november 2008, als vooraankondiging op de boekpresentatie van Buitenspel gezet. Ze benadrukt nogmaals de redenen waarom Judith haar boek schreef. Mede door het boek wil ze herinnerd worden. Niet alleen door haar familie en vrienden, maar zeker ook door iedereen die kracht en positiviteit uit haar ervaringen kunnen halen.

Enkele passages uit het boek:

'Ik haat het als mensen me als kankerpatiënt zien'

"'Zei die man nou net dat ik een kwaadaardige tumor in mijn gezicht heb?' vroeg ik aan smam. 'Ja, volgens mij wel', antwoordde ze. 'Is dat hetzelfde als kanker?' vroeg ik. 'Ik weet het niet'.''

"'Het was een rhapdomyosarcoom', vertel ik met een klein beetje trots omdat ik die hele moeilijke naam van mijn kwaadaardige tumor van een paar jaar geleden tegenwoordig vloeiend uit kan spreken."

"Na de koffie, rond half vier, wandelen we terug naar de poli. Zoals we al dachten was het er nu een stuk drukker. Er zaten diverse mensen te wachten en zoals eigenlijk elke keer verwonderde ik me over alle soorten mensen die er zitten. Alle sekses, huidskleuren, geloofsovertuigingen en leeftijden zijn vertegenwoordigd. Kanker neemt het duidelijk niet zo nauw met vooroordelen over mensen."

"Zoals altijd kijk ik naar de andere mensen in de wachtkamer en probeer ik per duo of groepje mensen te voorspellen wie de patiënt is... Zouden mensen mij als patiënt voorspellen als ik en smam binnenkomen? Ik lever voor veel voorspellers minpunten op, denk ik."

"Eentje begint enthousiast te gillen, want die denkt dat ik zwanger ben. Tja, dat had ook gekund... Had ik liever gehad als ik mocht kiezen."

"Ik geniet van de warmte die iedereen met zich heeft meegenomen. Ze zijn er en ze zijn er om ons te steunen... Ik ga zitten op de bank en roep naar de keuken naar smam: 'Neem dadelijk effe een asbak mee, ben nu toch al ziek'. Enkele mensen glimlachen, enkele mensen niet. 'Hé, kom op jongens' zeg ik tegen alle aanwezigen. 'Wat een sfeertje hier, ik ben er nog hoor... Zal ik een buil chips openmaken, dat maakt het misschien wat gezelliger'."

,,Ik haat het dat als mensen me zien, ze een kankerpatiënt zien die vooral minder of wellicht niks kan. Dat ze niet een jonge meid zien die in een verliezend gevecht verwikkeld is met haar gezondheid, maar zich daar in alle hevigheid tegen verzet... Als mensen zeggen dat ze iets af willen spreken om te komen kijken hoe het met me gaat, zeg ik voor de grap dat het ze twee euro kost, want dat betaal je voor attracties. Ik zeg het met een lach, maar bedoel het bitterserieus. Als ik daadwerkelijk telkens twee euro zou ontvangen, was ik nu stinkend rijk."

"Ongelofelijk om te zien hoeveel deuren in zware tijdens ineens opengaan. Mensen om mij heen vertrouwen me toe dat ik dat zelf over me heb afgeroepen. Dat ik er zelf voor heb gezorgd dat mensen zo massaal met me meeleven, meedenken en meedoen. Hoe? Door de manier waarop ik mijn leventje leidt.... Misschien is dat wel zo. Misschien ook niet. Praat maar zo over mij als ik er niet meer ben, nu voel ik me nog niet zo'n heilige."